Ardanta

Chris, Anja en Gitte

“Ik moet je eerlijk zeggen: ik ben een seizoensrijder. Niet echt iemand die met hagel, wind en winters weer snel op z’n motor stapt. Maar als het eenmaal lente is, krijg je me er ook bijna niet meer vanaf. Motorrijden is pure vrijheid. Een jongensdroom. Toen ik 18 jaar werd, wilde ik éérst mijn motorrijbewijs halen en daarna pas BE. En toen ik een half jaar werkte, kocht ik van mijn gespaarde salaris mijn eerste motor. Een 250 cc, dus een kleintje, die ik zelf helemaal onderhield. Wat was ik trots op dat ding!

In de loop van de tijd wil je dan natuurlijk steeds groter gaan rijden dus na drie jaar stond er een 500 cc voor de deur. Nu ben ik 37 en rij ik op een 1100 cc, een geweldige machine. Maar ja, dat ervaar je pas als je er zelf een keer opstapt.
Ik denk dat ik altijd wel zal blijven motorrijden, zoiets zit gewoon in je genen. Ook al weet ik dat ik met deze hobby wat meer risico’s loop dan met postzegels verzamelen. Nou ja, als het ooit een keer misgaat, dan moet dat misschien wel zo zijn. En dan zou ik tóch een uitvaart willen waar het motorrijden een plek krijgt. Het is nu eenmaal een deel van mijn leven. Net als mijn twee meiden, een heel belangrijk deel."